دوخیژه

خداوندا

 به علمای ما مسئولیت

و به عوام ما علم

و به مومنان ما روشنایی

و به روشنفکران ما ایمان

و به متعصبان ما فهم

و به فهمیدگان ما تعصب

و به زنان ما شعور

و به مردان ما شرف

و به پیران ما آگاهی

و به جوانان ما اصالت

و به اساتید ما عقیده

و به دانشجویان ما نیز عقیده

و به خفتگان ما بیداری

و به بیداران ما اراده

و به مبلغان ما حقیقت

و به دینداران ما دین

و به نویسندگان ما تعهد

و به هنرمندان ما درد

و به شاعران ما شعور

و به محققان ما هدف

و به نومیدان ما امید

و به ضعیفان ما نیرو

و به محافظه کاران ما گستاخی

و به نشستگان ما قیام

و به راکدان ما تکان

و به کردگان ما حیات

و به کوران ما نگاه

و به خاموشان ما فریاد

و به مسلمانان ما قرآن

و به شیعیان ما علی

و به فرقه های ما وحدت

و به حسودان ما شفا

و به خودبینان ما انصاف

و به فحاشان ما ادب

و به مجاهدان ما صبر

و به مردم ما خودآگاهی

و به همه ملت ما، همت تصمیم و استعداد فداکاری و شایستگی نجات و عزت ببخش

"دکتر علی شریعتی"

از خویشتن خویش گذشتن

یا

برای خودت زندگی کردن

اولی رو هممون بیشتر دوست داریم و زیباتر هم می دونیم

اما در اصل همه به دومی عمل می کنیم

این دوگانگی جالب نیست!

 قطره  آزاده هر کجا که دلش می خواد بره

و

من احساس می کنم فقط قطره ای آزادی برام باقی مونده

و

به خاطر همین دهانمو بستم و با خودم عهد کردم همه چیز فقط تو اعماق دلم باقی بمونه

شما ها تا به حال شده چنین حسی پیدا کنید؟؟؟

دلم مي خواد زير هبوط بارون

 يه نفس بزرگ از ته ريم بكشم

و زيرش خيس خيس بشم

فارغ از هر فكري تو اين دنيا

سر سفره های سحر و افطار ماه رمضون

که عطر عاشقی بیداد می کنه

دوست دارم فقط بگم

الحمدالله رب العالمین

لا اله الا الله

وحده لا شریک له 

بدون پیرایه و دوستانه

مثل بگذار کمکت کنم

موضوع را خیلی جدی نگیر

یا مثل تو هم بخند با نمک است

همین هاست که زندگی را دلچسب تر می کند

چرا که همه ی آن چیزهای مشهور و بی شمار

آنها که شگفت انگیزند و به اوج معیارها می رسند

و همه ی روزنامه ها نقل می کنند

شبیه این چیزهای کوچک انسانی نیستند

که هر روز در زندگی پیش می آید

پس زنده باد همه ی چیزهای تازه

همه ی چیزهای مشغله ی روزانه

مثل بخند و با مشکلاتت روبرو شو

خداوند همه ی این ها را میسر می کند

یا جمله عاشقانه من در کنارت هستم 

این هاست که به زندگی ارزش جنگیدن می دهد.

 دلم می خواد یه بار دیگه

 تو خونه ی خدا بودن و احساس امنیتشو درک کنم

دلم می خواد یه بار دیگه

یه گوشه روبروی خونش بشینمو توی خلوت تنهایی خودم و خدا غرق

بشم و تنها به این فکر کنم چقدر دنیا و آدمهاش در برابر عظمت اون

کوچیکن

کاش هروقت دلمون می گرفت می تونستیم پرواز کنیمو بریم اونجا 

موسی نوری دید، به سمتش دوید،آتش بود.

کربلا ، عصرعاشورا ، کودکان در بیابان گم شدند

زینب بود اما نمی دانست به سمت کدام نور بدود

دامن کودکان گم شده آتش گرفته بود

.................................................................

یعقوب با دیدن پیراهن یوسف بینا شد ،پس او را یافت

در کربلا زینب بینا بود،اما نیافت کدام پیراهن را می بویید

................................................................

 یعقوب ندید که یوسف را در چاه می اندازند فقط پیراهن خونیش را دید

و پس از نابینایی دیگر آن را هم ندید،می دانست زنده است، فقط دلتنگ بود.

ندید که در بازار می فروشنش ، ندید کسی سنگ بزند

زینب اما دید....دید آن هایی را که یعقوب حتی نشنیده بود

دلم می خواهد جایی بروم که فقط خودم با خدایم بدون هیچ مشغله فکری و بدون هیچ آرزویی که بخواهم آن را طلب کنم. تنها باشم

دلم ناکجاآباد می خواهد